1972. Als klein jochie ben ik voor het eerst van mijn leven op Circuit Zandvoort. Vanaf de enige tribune die er dan is, zien we allerlei verschillende monopostos, tourwagens en straatauto’s over het circuit rijden. Dit fenomeen leer ik later kennen als vrij rijden. Ik kom in de decennia erna nog vele malen op het circuit als toeschouwer en HARC-lid.
2026. Nadat ik alle redenen en smoezen heb opgebruikt om niet zelf eens te gaan rijden, moest het er nu maar eens van komen. Ik ga deelnemen aan een vrijrijdendag, oftewel de HARC Trackday Friends&Family. Met mijn gewone straatauto. Natuurlijk twijfel ik vooraf, gaat dat allemaal wel goed? Wat als ik de auto de vangrail inzet, hoe kom ik weer thuis, hoe kom ik weer aan een andere auto? Heeft niet iedereen last van mij in mijn trage dieseltje? Toch geef ik me op, zet de bandenspanning wat hoger en rij op vrijdagochtend vroeg naar het circuit. Het miezert een beetje onderweg, dus de baan zal wel nat zijn.
Aangekomen op het circuit wordt ik warm ontvangen in pitbox 1/2 door onder andere Onno en Haico, die de inschrijvingen en keuringen regelen. Ik neem deel in groep 1, de echte straatauto’s dus, de raceauto’s rijden in aparte groepen mee. In de rijdersbriefing wordt ons op het hart gedrukt dat het geen race is, de vlaggen te respecteren en de langzame deelnemers pas in te halen als daar ruimte voor is. Ik kijk naar de andere deelnemers en hun auto’s: Porsches, BMWs, Alfas, zelfs een stoere Kever, en constateer dat ik veel mijn spiegels moet gaan gebruiken. Heel veel.
Vanaf 8 uur rijden alle deelnemers hun auto door de keuring. Ik sluit maar aan in de rij en ja, mijn APK goedgekeurde auto wordt ook van een sticker (startnummer) voorzien en mag de baan op. Toch wel onwennig zit ik met de karthelm op te wachten totdat we het groene licht krijgen aan het einde van de pitstraat. Rustig de pituitgang door, het is wel echt nat, en dan rij ik voor het eerst in mijn leven zelf achter het stuur Zandvoort op. Die eerste euforie is snel naar de achtergrond, want ik moet aanremmen voor de Gerlachbocht en bedenken hoe ik die rare Hugenholtzbocht doorkom, zonder anderen in de weg te rijden. Ik kies maar een lijn ergens bovenin, het gaat allemaal goed. Omhoog naar het Scheivlak, erg rustig er doorheen, voor bocht 9 en 10 heb ik nog geen idee waar de lijnen liggen en hoe hard ik kan. De Hans Ernst bocht is (op mijn tempo) makkelijker dan ik dacht, zolang ik maar van de natte kerbs af blijf. Dan de Arie Luyendijkbocht, die de eerste keer maar door en omhoog blijft gaan en het rechte stuk over. Aanremmen voor de Tarzanbocht vraagt wel veel van mijn auto, je voelt hem onrustig worden. Zo rijg ik rondjes aan elkaar, krijg wat meer zicht op hoe hard ik waar kan rijden, zonder risico natuurlijk. Alle andere deelnemers halen mij minimaal 1 keer in, daar had ik al op gerekend. Het maakt me ook niet uit, niemand doet me wat, ik rij op Zandvoort!
Na het afvlaggen van de eerste sessie zetten we bijna automatisch de auto’s bij elkaar en voor het eerst mag ik mee doen in verhalen over grip en banden en snelheid. De tweede sessie is een stuk droger, de lijnen worden duidelijker en ik durf steeds meer. In sommige bochten, zoals 9 en 10, blijf ik maar zoeken waar ik het beste kan rijden, mijn straatbanden waarschuwen me niet te overmoedig te worden. Het valt mezelf op dat, als je niet op het randje rijdt, het best relaxt rijden is. Iedereen rijdt dezelfde kant op, en ja, je wordt regelmatig ingehaald, maar er wordt respectvol gereden, ondanks de hoge snelheden. Omdat ik de Luyendijkbocht steeds sneller kan nemen, wordt mijn topsnelheid ook hoger, wat weer het aanremmen voor Tarzan uitdagender maakt. Nou is mijn snelheid zo’n 150 km/u, niet echt hoog, maar ik zie andere deelnemers ver boven de 200 daar rijden. Heerlijk om dat legaal in Nederland te mogen doen.
Bij groep 2/3 is het een stuk drukker op de baan. Diverse, soms zenuwachtige, passagiers wachten om (gratis deze dag) mee te rijden en in de pitstraat is het soms een drukte van jewelste met bijrijderwissels. Als de HARC helmen weer af gaan, zie je stralende en opgewonden gezichten, net zoals ik vorig al heb mogen meemaken toen ik met Jan-Wim meereed. In groep 4, de monopostos, zie je een (te) dappere rijder switchen naar slicks, maar de baan lijkt nog te glad daarvoor.
Na de tweede sessie krijgen we een lekker kopje soep en een warme Bracket muts, en kan ik bijpraten met alle vrienden en kennissen die ik ken van andere evenementen. Ik zie lachende gezichten als ze horen dat ik met ‘die Toyota’ ook meerij. Het zal er wel niet uitzien, maar ik rij hier voor mezelf, niet voor anderen. In de tussentijd zijn Rudolf en Jan-Bart bezig voor een artikel in Octane een 50 jaar oude foto na te spelen van een mooie Austin-Healey, die vroeger meereed met de HARC evenementen. De eigenaar straalt.
In de laatste sessie zien we dat veel deelnemers al zijn vertrokken en rijden we met een stuk of 6 auto’s in alle vrijheid over de baan. Ondanks dat het weer wat natter is en de wind is toegenomen, blijf ik zoeken naar meer snelheid in de bochten, een beter rempunt, nog sneller de Luyendijk uit. Het was een fantastische ervaring, ik weet nu al niet meer waarom ik hier zo lang mee heb gewacht. Mijn dank gaat dan ook uit naar de organisatie van de HARC en de baanposten, die over onze veiligheid waken. Dus mijn devies aan iedereen: als je kriebels krijgt van autosport, zelf eens het circuit echt wilt ervaren, doe dan een keer mee aan zo’n evenement. De HARC zorgt uitstekend voor je, het is veilig en ontspannen. Op deze dag was het ook gratis voor de meerijders, om de drempel nog lager te maken. Ik weet in ieder geval dat dit niet mijn laatste deelname is.
Tekst George Koopman, foto's George en Rudolf Dieben (www.fotorudolf.nl)
.png)
